Jaap Jongbloed

Hoe kan een dolfijn nou voor elkaar krijgen wat de therapeuten niet lukt?

Ik heb geen idee. Maar soms moet je de kleine en grote mysteries in dit leven misschien maar gewoon accepteren. Dankbaar in ontvangst nemen. Voor mijn neefje Sam was zijn verblijf bij de dolfijnen een cadeautje. Sam kan allerlei dingen niet, die andere kinderen van zijn leeftijd wel kunnen. Hij kan bijvoorbeeld niet praten en hij kan niet lopen. Maar hij is wel het allerblij-ste neefje dat ik heb! Om duidelijk te maken wat hij wil heeft Sam een blad met tekeningetjes, picto's heten die. En daarop zou hij dan moeten aanwijzen wat hij wil. Of hij méér van iets wil, of hij geholpen wil worden, of hij ergens mee wil stoppen. Dat soort dingen. Het is zijn manier om te communiceren met z'n omgeving. Alleen, het lukte maar mondjesmaat.

En toen kwamen de dolfijnen. Drie weken voor Sam en zijn ouders in de zon en in het water bij die spiegelgladde beestjes. En er gebeurden kleine wondertjes. Sinds de therapie gebruikt Sam z'n picto's vaker en bewuster dan voorheen. Hij is alerter, meer geconcentreerd. Er is meer communicatie, meer contact. Toegegeven: het zijn kleine stappen voor de mensheid, maar het is een sprong voor Sam!

Ik heb de dolfijnen in actie gezien en het is ontroerend hoe attent en voorzichtig ze met de kinderen omgaan. En blijkbaar heeft het resultaat. Bovendien was er nog een onverwachte bonus. Want ook Sams ouders, mijn broer en mijn schoonzusje, zijn er beter van geworden. Ze zijn gaan inzien hoeveel er ondanks zijn 'beperkingen' toch mogelijk is met hun zoon. De dolfijnen hebben hun weer energie en nieuwe hoop gegeven.

Hoe die vriendelijke gladde jongens dat allemaal geflikt hebben, ik weet het niet. Maar als ik Sammie weer eens breed zie lachen dan denk ik: het zal me ook een zorg zijn. Deze ervaring neemt niemand hem meer af!

« Terug naar overzicht
Website designed by Power Designs