Eva Staps - Pedagogisch Medewerker

De SDFT heeft mij gevraagd een stukje te schrijven over wat mij persoonlijk en vanuit mijn beroep gezien zo aantrekt in dolfijntherapie. Dit doe ik met heel veel plezier!

Ik zal mezelf eerst even voorstellen.

Ik ben Eva Staps, 28 jaar en ik werk met heel veel plezier al 6,5 jaar als pedagogisch medewerker op de kinderafdeling van het Amphia ziekenhuis Breda. Dat betekent dat ik kind en ouder op psycho-sociaal gebied begeleid tijdens de opname. Ik ben in contact gekomen met Mireille toen haar zoontje op de kinderafdeling lag en ik wat spelmaterialen kwam brengen, zodat hij wat afleiding had. Zij vertelde mij over haar functie binnen SDFT en haar eigen ervaringen met de therapie. "Toevallig" was ik de weken daarvoor bewust bezig met de vraag "wat is mijn droom eigenlijk? wat heb ik als kind altijd al willen doen?". Ik heb het ontzettend naar mijn zin en het werk past ook helemaal bij mij, maar om te zeggen "mijn droom is uitgekomen"...

Naar Curacao

Dat gevoel ging dus wel "kriebelen" toen ik in gesprek ging met Mireille. Ik heb eerder met een moeder gesproken die met haar zoontje met het Syndroom van Down naar Curacao ging. Er was mij gevraagd om hem voor te bereiden op een operatie. Wij bereiden kinderen, zeker kinderen die extra begeleiding nodig hebben, voor op medische handelingen of onderzoeken. We sluiten hierbij aan op de belevingswerled van het kind en proberen een zo eerlijk mogelijk beeld te scheppen van hetgeen hun te wachten staat. Het jongetje was heel moeilijk voor te bereiden. Hij was erg gespannen, ik had nauwelijks oogcontact met hem en hij kon zijn aandacht niet bij mijn voorbereidingspop houden. Dit waren juist de apsecten waarvoor hij, zo vertelde de moeder, de dolfijnentherapie bij het CDTC ging volgen.

Verschillende kinderen

Ik was heel nieuwschierig naar de inhoud van de therapie en ben zo op de hoogte gebracht van de Stichting. Ik kom in mijn werk heel veel verschillende kinderen van alle leeftijden en ontwikkelingsniveau tegen. Vaak zijn deze opnames van korte duur en is het van belang dat ik snel contact kan maken met een kind. Waneer een kind een beperking heeft, zoals bijvoorbeeld een aandacht of contactstoornis, vraagt dat extra inzet van mij. Hetgeen voor mij natuurlijk een uitdaging is! In het ziekenhuis gebeuren er allemaal dingen met een kind waar hij of zij geen inspraak over heeft; je komt in een vreemde (onveilige) omgeving, artsen stellen je vragen, komen aan je lichaam en doen je misschien ook pijn, ook al roep je heel hard "nee". Mijn taak (samen met mijn collega's) is het om dit voor het kind zo goed mogelijk te laten verlopen. Daarvoor is het van belang dat het kind het gevoel krijgt dat hij of zij wel invloed heeft op hetgeen wat er staat te gebeuren. Je geeft het kind handvaten in het omgaan met moeilijke situaties.
Ik probeer ook altijd te "bewaken" dat kinderen de ruimte krijgen om boos te zijn, te mogen huilen en juist wel heel hard "nee" kunnen roepen. Dit is namelijk erg belangrijk bij het verwerken van ingrijpende situaties: Steun voelen uit je omgeving, gehoord worden, ruimte krijgen om je emoties te uiten en vooral acceptatie. Acceptatie dat je mag zijn wie je bent. Mijn persoonlijke ervaring is dat dolfijnen je dit gevoel kunnen geven!

Ongeveer 10 jaar geleden heb ik zelf in Eilat met dolfijnen gezwommen, wat daar precies gebeurde weet ik niet. Maar ik beschouw het als een van mijn meest waardevolle contactmomenten.
Ik ben persoonlijk, maar ook vanuit mijn vakgebied, heel erg benieuwd naar de therapeutische werking die dolfijnen op mensen kunnen hebben en hoe je daar als hulpverlener aan bij kan dragen. Wie weet, mag ik het in de toekomst zelf gaan ervaren en kan ik het gebruiken als inspirende werking binnen mijn vakgebied.......

Eva Staps
Pedagogisch medewerker
Amphia ziekenhuis, Breda.
 

« Terug naar overzicht
Website designed by Power Designs